Bakkie met je Buur – Café Stevens

Door: Sophie Verschoor

In het Hart van de Stad stikt het van de leuke buren. Toch kennen veel bewoners elkaar hier amper. Hoog tijd voor wat Mokumse gezelligheid! In Bakkie met je Buur gaan twee voor elkaar nog onbekende buurtbewoners op koffiedate. Klara en Marina trapten af in café Stevens op de Nieuwmarkt. Was er sprake van een burenmatch? We belden met ze.

 

Toerist of medebewoner?

Buur Marina Palacios (27) woont samen met haar zus in de Buiten Brouwersstraat. Ze is net klaar met haar studie Internationale Betrekkingen en staat op het punt om voor een aantal maanden naar Nicaragua te vertrekken. ‘Voor de liefde. Maar misschien ook wel voor een baan. Ik ben zowel in Amsterdam als daar op zoek naar werk.’ Waarom ze zich heeft opgegeven voor een Bakkie met je Buur? ‘In de binnenstad vliegen de rolkoffers je om de oren. Er lopen hier zoveel toeristen rond dat je eigenlijk niet meer weet wie je medebewoners zijn. Ongezellig toch? Daar moeten we maar eens iets aan doen met z’n allen. Beetje toenadering zoeken! Zo heb ik mijn bovenbuuf met Sinterklaas nog verrast met een kleinigheidje inclusief gedicht. Een bedankje omdat zij áltijd de postpakketjes van mij en mijn zus aanneemt. Daarnaast lopen onze huisfeestjes soms nog wel eens een beetje uit de hand…’

 

‘Er lopen hier zoveel toeristen rond dat je eigenlijk niet meer weet wie je medebewoners zijn. Ongezellig toch?’

 

‘Mede-Hart-van-de-Stad-bewoner’ Klara van Duijkeren (31) woont op de Zeedijk. Drie jaar terug richtte ze samen met haar partner The Future op, een experimentele uitgeverij en drukkerij, gehuisvest in De School in Amsterdam-West. ‘De School is voor mij de ideale uitvalsbasis, even weg van alle drukte. Die bomvolle binnenstad voelt soms best belemmerend. Iedere vierkante meter is in gebruik, rustig je deur uitlopen is er op de Zeedijk niet meer bij. Tsja, daar staat tegenover dat het hier alles behalve saai is; al die mensen met al die verschillende verhalen. Ik raakte laatst in gesprek met de nieuwe restauranteigenaar aan de overkant van de straat. Zo’n ontmoeting, hoe kort ook, met iemand buiten mijn eigen kringen is toch altijd weer inspirerend. Het is zo belangrijk dat mensen met elkaar in gesprek blijven.’

De ontmoeting

Geen rode roos maar Klara’s hond, met zijn opvallende Japanse krulstaart, werd op deze blind burendate ingezet als herkenningsteken. Marina: ‘Het beestje bleek ook meteen de ideale ijsbreker! Ik ben gek op honden, mijn vriend in Nicaragua heeft ook een hond. We trapten af met wat chit-chat over onze viervoeters en binnen de kortste keren waren we aan het kletsen alsof we elkaar al jaren kenden. We zijn allebei opgegroeid in de stad en bleken veel gemeenschappelijke vrienden te hebben. Toch hadden we elkaar nog nooit eerder gezien, best gek in zo’n dorp als Amsterdam.’

 

Het gesprek

Klara: ‘De koffiedate duurde misschien twee uurtjes. Maar in zo’n korte tijd blijk je dus echt een super inhoudelijk gesprek te kunnen voeren met een wildvreemde. Hoe tof is dát?! We hebben het gehad over opgroeien in de stad, over wat ons op dit moment beweegt en waar we onszelf in de toekomst zien. Marina deed me denken aan mezelf, vijf jaar geleden. Toen was ik net als zij pas afgestudeerd en moest ik gaan bedenken wat ik eigenlijk wilde met mijn leven. Een behoorlijk onzekere periode, ik ben stiekem best blij dat ik in dat proces al wat jaartjes verder ben.’

 

‘Nieuwe mensen leren kennen is niet alleen

gezellig maar vaak ook ontzettend nuttig.’

 

Marina: ‘Nieuwe mensen leren kennen is niet alleen gezellig maar vaak ook ontzettend nuttig. Klara wees me bijvoorbeeld op een aantal vrouwenrechtenorganisaties die goed passen bij het werk dat ik zoek. Huizen, banen, bijna alles gaat tegenwoordig via via. Je kunt zo’n ontmoeting dus ook zien als netwerken. Uiteraard hebben we ook nog wat fijne buurttips uitgewisseld. Er zit een nieuw koffietentje bij mij in de straat, Petit Deux, echt een aanrader. En ik wist dus niet dat je in de Casablanca op de Zeedijk karaoke kunt zingen. Superleuk!’

Top of flop?

En? Is het wat, zo’n bakkie met je buur? Marina: ‘Ik ben best wel nieuwsgierig aangelegd. Als ik naar voorbijgangers kijk, vraag ik me vaak af wat hun verhaal is. Dit is natuurlijk de ideale manier om ongegeneerd naar iemands leven te vragen. Zonder dollen: van ervaringen uitwisselen is nog nooit iemand slechter geworden. Ook nu was het absoluut een verrijking. Na afloop zijn we meteen Facebook vrienden geworden.’ Lacht: ‘De eerste stap naar een serieuze vriendschap! Zou trouwens wat zijn als Klara straks zegt dat ze er echt geen bal aan vond…’

 

‘En? Is het wat, zo’n bakkie met je buur?’

 

Klara: ‘Absoluut een burenmatch dit! Maar ik had het ook prima gevonden als ik aan iemand was gekoppeld waar de klik misschien minder groot mee was geweest. Door een gesprek met iemand aan te gaan die je anders misschien nooit zou spreken, leer je ook eens vanuit een andere invalshoek naar dingen te kijken.’